عناوین الاحکام؛ ترجمه وشرح متن لمعه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨٣ - فصل سوم احكام وصيت

ترجمه:

فصل سوّم: احكام وصيّت‌

الف: وصيّت نمودن براى كافر ذمّى اگر چه از موصى اجنبى باشد صحيح است بخلاف كافر حربى كه وصيّت براى وى باطل بوده اگر چه رحم موصى محسوب شود و همچنين است مرتد يعنى وصيت جهت او نيز باطل مى‌باشد.

ب: اگر كسى براى سبيل اللّه وصيّت نمود حكم اين است كه مال موصى به را در هر امرى كه موجب حصول قربت به حضرت بارى تعالى باشد مى‌تواند صرف كند.

ج: اگر موصى در وصيّتش اظهار كند كه فلان مال را به فلانى بدهيد و سپس روشن نكند كه موصى له مال را به چه مصرف برساند حكم اين است كه:

موصى له مى‌تواند مال را به هر نحوى كه بخواهد صرف كند.

د: مستحب است كه شخص براى اقرباء و نزديكانش وصيّت نمايد اعم از آنكه وارث بوده يا وارث نباشند.

ه: اگر كسى وصيت نمود پس از فوتش فلان مال را به نزديك‌ترين مردم نسبت به وى بدهند حكم اين است كه عبارت مزبور را بر مرتب ارثى تنزيل بايد نمود.

و: اگر موصى وصيت نمود كه بيكى از اقربايش مثل نصيب فرزندش را دهند حكم اين است كه اگر يك فرزند دارد مال را نصف كرده و هركدام از قريب و فرزند نصفى را بردارند و اگر دو فرزند دارد و مال را سه قسمت نموده يك قسمت مال موصى له و دو قسمت ديگر متعلّق به دو فرزند مى‌باشد و بهمين قياس مال را تقسيم مى‌نمايند.

ز: اگر موصى بگويد: مثل سهم يكى از ورّاث من را به فلانى بدهيد حكم اين است كه به وى سهم اقل افراد ورثه را مى‌دهند.

ح: اگر موصى وصيت كرد كه ضعف نصيب فرزندش به موصى له داده شود حكم اين است كه دو برابر نصيب فرزند را به او مى‌دهند.

ط: اگر موصى وصيّت نمود كه دو ضعف نصيب فرزندش را به موصى له بدهند حكم اين است كه سه برابر سهم فرزند را بايد به وى مسترد دارند.